ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΕΣ

Α’ ΜΥΘΟΣ Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΗΤΑΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ

            Τα τελευταία χρόνια από τους κύκλους των αναθεωρητών υπερπροβάλλεται η θεωρία ότι η Ελληνική Επανάσταση ήταν κοινωνική και όχι εθνική. Η ιστορική πραγματικότητα όμως τι λέει πάνω σε αυτή την άποψη; Έχουν δίκαιο οι αναθεωρητές;

            Οι πηγές της εποχής μας παραθέτουν τα παρακάτω στοιχεία:

1) ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης στα απομνημονεύματά του και στο λόγο του στην Πνύκα[1] αναφέρει ξεκάθαρα ότι η επανάσταση έγινε υπέρ πίστεως και πατρίδος.

2) Ο Μακρυγιάννης, επίσης, στα απομνημονεύματά του αναφέρει ότι η επανάσταση έγινε υπέρ πίστεως και πατρίδος[2].

3) Ο Σπυρίδων Τρικούπης στο προοίμιο της Ιστορίας του για την Ελληνική Επανάσταση ομοίως αναφέρει ότι η Επανάσταση ήταν εθνική[3].

4) Το πρώτο Σύνταγμα των Επαναστατημένων Ελλήνων πάλι αναφέρει ότι η Επανάσταση ήταν Εθνική[4].

Εικόνα 1 Α' ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΜΕΝΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

5) Το κείμενο που εστάλη στη Βερόνα από τους Επαναστάτες στις Μεγάλες Δυνάμεις που συνεδρίαζαν εκεί ξεκαθάριζε ότι η Ελληνική Επανάσταση ήταν Εθνική και δεν είχε καμία σχέση με τα αντίστοιχα κινήματα που είχαν γίνει στην Ευρώπη, των Ιακωβίνων[5].

6) ο ίδιος ο Σουλτάνος θεωρούσε την Επανάσταση των Ελλήνων Εθνική, καθώς θεωρούσε ότι οι Γκιαούρηδες ήταν αχάριστοι που επαναστάτησαν εναντίον του. Οι Οθωμανοί Γκιαούρηδες ονόμαζαν τους Έλληνες ή Ρωμιούς.

7) Ο τύπος των ευρωπαϊκών χωρών επίσης χαιρέτησε την Ελληνική Επανάσταση, ως εθνική επανάσταση. Ήταν μία επανάσταση εναντίον των κατακτητών Οθωμανών και εναντίον του δυνάστη Σουλτάνου.

8) Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης όταν ξεκίνησε την Επανάσταση στο πρώτο του διάγγελμα καλούσε τους Έλληνες να πολεμήσουν υπέρ πίστεως και πατρίδος[6].

Εικόνα 2 Η ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΥΨΗΛΑΝΤΗ

            Βέβαια εκτός από τα παραπάνω υπάρχουν πολλές άλλες πηγές που αναγνωρίζουν την Ελληνική Επανάσταση ως εθνική και όχι κοινωνική. Για παράδειγμα οι Άγγλοι πρώτοι αναγνώρισαν το πόλεμο των Ελλήνων ως εθνικό. Αφού αναγνώρισαν ότι το ελληνικό έθνος μαχόταν για την ελευθερία του, αποδεχόμενοι τον ναυτικό αποκλεισμό που είχαν κηρύξει οι Έλληνες εναντίον των Οθωμανών. Το σχέδιο των αυτόνομων ηγεμονιών-το σχέδιο των τριών τμημάτων- του Τσάρου Αλεξάνδρου, ομοίως. Το πρωτόκολλο της Αγίας Πετρούπολης μεταξύ Αγγλίας και Ρωσίας επίσης. Η Ιουλιανή Σύμβαση παρομοίως. Είναι ατελείωτος ο κατάλογος των πηγών που μιλάνε ξεκάθαρα για εθνική επανάσταση.

Εικόνα 3 Πρωτόκολλο της Αγίας Πετρούπολης

Εικόνα 4 Ιουλιανή Σύμβαση

            Τέλος και πάνω στη βάση της μαρξιστικής θεωρίας η επανάσταση αποδεικνύεται ότι δεν είναι κοινωνική, αλλά εθνική, καθώς δεν εξεγέρθηκαν μόνο οι φτωχοί Έλληνες εναντίον των Τούρκων, αλλά όλοι ανεξαρτήτως κοινωνικής τάξης. Οι πλοιοκτήτες των Σπετσών, της Ύδρας, των Ψαρών, των Κυκλάδων που λόγω του εμπορίου είχαν αποκτήσει τεράστιες περιουσίες πολέμησαν με τα πλοία τους και έδωσαν πολλά χρήματα για την ελληνική ελευθερία. Επίσης, το μεγαλύτερο μέρος των δημογερόντων και των κοτζαμπάσηδων έλαβε μέρος στον αγώνα. Οι δημογέροντες και οι πλοιοκτήτες ήταν οι ανώτερες κοινωνικές τάξεις των Ελλήνων Επαναστατών. Συνεπώς η επανάσταση και μέσω της μαρξιστικής θεωρίας αποδεικνύεται ότι δεν ήταν κοινωνική.

Β’ ΜΥΘΟΣ Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ

            Η ίδια σχολή πάλι, των αναθεωρητών, υποστηρίζει τα τελευταία χρόνια ότι η Επανάσταση δεν είχε θρησκευτικό χαρακτήρα. Τα στοιχεία για άλλη μια φορά έρχεται σε αντίθεση με όσα υποστηρίζουν και αναφέρουν.

            Συγκεκριμένα ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης στον λόγο του στη Πνύκα αναφέρει ότι οι επαναστατημένοι Έλληνες πολέμησαν όχι μόνο για την πατρίδα τους, αλλά και για την πίστη τους[7]. Ο Σπυρίδων Τρικούπης στην Ιστορία του στο προοίμιό του κάνει λόγο ότι η Ελληνική Επανάσταση έγινε και για την ορθόδοξη πίστη[8]. Βέβαια σε όλο του το έργο διαφαίνεται η θρησκευτική κόντρα μεταξύ των χριστιανών Ελλήνων και των μουσουλμάνων Τούρκων. Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης, όταν ξεκίνησε την Επανάσταση στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες καλούσε τον λαό να πολεμήσουν υπέρ πίστεως και πατρίδος[9]. Ανάλογη είναι και η μαρτυρία του στρατηγού Ιωάννη Μακρυγιάννη στα απομνημονεύματά του[10]. Επίσης οι Επαναστατημένοι Έλληνες στο Πρώτο Σύνταγμα της Επαναστατημένης Ελλάδας διευκρινίζουν αμέσως ότι πολεμούν και για την Πίστη τους[11]. Εξίσου σημαντική απόδειξη του θρησκευτικού χαρακτήρα της Επανάστασης του 21’, ήταν η βούληση του Σουλτάνου Μαχμούτ Β’ να κηρύξει στους Έλληνες τζιχάντ. Ο  θρησκευτικός ηγέτης(ο Ιμάμης) της Κωνσταντινούπολης το αρνήθηκε αυτό στον Σουλτάνο και έχασε το κεφάλι του. Τελικά ο Σουλτάνος αντιμετώπισε τους επαναστατημένους Έλληνες στο πλαίσιο της Σαρίας, ως ανθρώπους προστατευόμενούς του ( dhimmi[12]), δηλαδή πάλι με θρησκευτικό χαρακτήρα.

            Φυσικά, υπάρχουν πολλές ακόμα πηγές που δεν μπορώ να αναφέρω που κάνουν λόγο για τον θρησκευτικό χαρακτήρα της Επανάστασης, για να αποφύγω να κουράσω τον αναγνώστη. Όμως και μέσα από αυτή τη σύντομη παράθεση των στοιχείων γίνεται άμεσα αντιληπτό ότι η Επανάσταση είχε θρησκευτικό χαρακτήρα.

Γ’ ΜΥΘΟΣ Η ΑΓΙΑ ΛΑΥΡΑ ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΕ ΠΟΤΕ

            Ο τρίτος μύθος που διαδίδουν οι αναθεωρητές είναι ότι η Αγία Λαύρα δεν υπήρξε ποτέ και ότι ήταν δημιούργημα της Ελληνικής Πολιτείας και της Ελλαδικής Εκκλησίας.

            Τα στοιχεία, όμως για άλλη μια φορά είναι ξεκάθαρα. Η Αγία Λαύρα υπήρξε και όπως μαρτυρούν οι πηγές και τα γεγονότα δεν ήταν καθόλου δημιούργημα της Ελλαδικής Πολιτείας, ούτε της Ελλαδικής Εκκλησίας. Ο Παλαιών Πατρών Γερμανός στα απομνημονεύματα αναφέρει ότι οι κεφαλές των Καλαβρύτων και των γύρω περιοχών συγκεντρώθηκαν στη Μονή και συνεδρίασαν για το τι μέλλει γενέσθαι, αν θα ξεκινήσουν τον πόλεμο ή όχι εναντίον των Τούρκων. Πάντως αποφάσισαν να στρατολογήσουν άνδρες για να είναι έτοιμοι για παν ενδεχόμενο[13].

            Επιπλέον υπάρχουν μία Γαλλική εφημερίδα (δες παρακάτω) και μία Αγγλική (οι Times του Λονδίνου) , οι οποίες αναφέρουν την Αγία Λαύρα ως γεγονός. Σύμφωνα με αυτές την παραπάνω συνεδρίαση που αναφέρει και ο Γερμανός, ακολούθησε λειτουργία και όρκος των επαναστατών. Στα γεγονότα ο Παλαιών Πατρών Γερμανός παρουσιάζεται από τις εν λόγω εφημερίδες ως μία από τις κορυφαίες φυσιογνωμίες της Επανάστασης. Ένας Έλληνας ερευνητής αντιμετωπίζει τα δυο αυτά άρθρα με καχυποψία. Θεωρεί ότι ο εις εκ των αρθρογράφων, όντας φίλος του Γερμανού συνέγραψε το άρθρο για να εκθειάσει τον Έλληνα ιεράρχη, αλλά και να του αυξήσει το κύρος του γιατί δεν συμμετείχε ως τότε στα γεγονότα της Επανάστασης. Παραβλέπει το γεγονός ότι ο Γερμανός συμμετείχε στα γεγονότα της πολιορκίας του κάστρου της Πάτρας. Επίσης, παραβλέπει και το γεγονός ότι ο Γερμανός ήταν ηγετική φυσιογνωμία στην περιοχή των Καλαβρύτων και είχε ενεργό ρόλο και στα γεγονότα της περιοχής.

Εικόνα 5 το άρθρο της Γαλλικής εφημερίδας Le Constitutionnel

           

Ο Ιωάννης Κωλέττης σε υπόμνημά του αναγνώρισε τα γεγονότα της Αγίας Λαύρας ως κομβικά για την έναρξη της Επανάστασης[14]. Η αναγνώριση αυτή έγινε πολύ κοντά στα γεγονότα και πολλοί Επαναστάτες ήταν εν ζωή. Οπότε αν δεν ίσχυε ως γεγονός θα μπορούσαν να αντιδράσουν εις βάρος αυτής της απόφασης. Η Ελλαδική Εκκλησία μέχρι το 1848 δεν ήταν ακόμη αναγνωρισμένη από το Πατριαρχείο και ήταν σε τριβή οι σχέσεις τους. Το κύρος της Ελλαδικής Εκκλησίας δηλαδή ήταν ακόμη περιορισμένο. Οι Έλληνες το αυτοκέφαλο της Ελλαδικής Εκκλησίας θα το δουν με άλλο μάτι μετά το 1848, όταν δηλαδή το Πατριαρχείο αναγνώρισε την Ελλαδική Εκκλησία. Οι περισσότεροι αναθεωρητές επιμένουν ότι δεν υπήρξε η Αγία Λαύρα γιατί ούτε ο Κολοκοτρώνης, αλλά ούτε ο Μακρυγιάννης, ούτε ο Σπυρίδων Τρικούπης[15] την αναφέρει. Ο Κολοκοτρώνης και ο Μακρυγιάννης δεν την αναφέρουν, αλλά δεν την αρνούνται κιόλας.

            Τέλος υπάρχουν και άλλες πηγές που αναφέρουν τα γεγονότα της Αγίας Λαύρας ως υπαρκτά όπως ο Ιωάννης Κολοκοτρώνης[16], ο Φωτάκος[17], ο πρόξενος της Σουηδίας και της Νορβηγίας Λουδοβίκος Στράνης[18], ο Ιωάννης Φιλήμων[19] , ο Ιστορικός Πουκεβίλ[20], ο Κανέλλος Δεληγιάννης[21], ο φιλέλληνας και αρχίατρος του ελληνικού στόλου Σάμιουελ Γκρίντλεϊ Χάου[22], ο Αμερικανός Ιεραπόστολος Άντερσον Ρούφους[23] και πολλοί άλλοι. Όλες οι πηγές αναφέρουν τα γεγονότα της Αγίας Λαύρας ως υπαρκτά. Τα μόνα μυστήρια γύρω από τον μύθο της Αγίας Λαύρας είναι το πότε έγινε η συνεδρίαση των κεφαλών της περιοχής και το αν σήκωσε ο Γερμανός το Λάβαρο. Οι πηγές μας δίνουν ένα εύρος 13 ημερών για την ημερομηνία της συνεδρίασης ( 8/3/1821-21/3/1821). Το αν υψώθηκε το Λάβαρο της Επανάστασης είναι το μόνο σκοτεινό σημείο από τις πηγές.

            Συνεπώς από τα παραπάνω αποδεικνύεται ότι α) η συνεδρίαση και οι αποφάσεις των κεφαλών της περιοχής έλαβε όντως χώρα στο διάστημα 8-21/3/1821, β) η τέλεση πανηγυρικής λειτουργίας όντως έλαβε χώρα και γ) δεν είναι σίγουρο αν όντως υψώθηκε το εν λόγω Λάβαρο. Όπως και να έχει η Αγία Λαύρα όντως υπήρξε βάσει των πηγών και ο «μύθος» της έχει ιστορική ύπαρξη.

Δ’ ΜΥΘΟΣ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΗΤΑΝ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ

            Η ίδια σχολή των αναθεωρητών υποστηρίζει ότι η εκκλησία ήταν εναντίον της Επανάστασης. Θεωρεί ότι ο αφορισμός του Πατριάρχη Ε΄, αλλά και όσων των διαδέχθηκαν μετά, εναντίον της Επανάστασης είναι επαρκές στοιχείο για να στηρίξουν την άποψή τους.

            Το πρώτο που πρέπει να σκεφθούν είναι ότι ο Πατριάρχης προχώρησε στον αφορισμό όχι γιατί ήταν εναντίον της Επανάστασης, αλλά γιατί έπρεπε να προστατέψει τον ελληνικό πληθυσμό από τα τουρκικά αντίποινα. Στην Κωνσταντινούπολη ζούσαν 200.000-300.000 Έλληνες, στην Αδριανούπολη σχεδόν 100.000, στην Ανατολική Θράκη άγνωστος ο αριθμός των Ελλήνων, αλλά σίγουρα ο πληθυσμός τους ξεπερνούσε τις 200.000. Επίσης στην Ιωνία και στον Πόντο ζούσαν πάρα πολλοί Έλληνες. Όλος αυτός ο πληθυσμός κινδύνευε άμεσα από τα τουρκικά αντίποινα. Συνεπώς ο αφορισμός του Γρηγορίου Ε΄ ήταν μία πράξη απελπισίας. Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως τραγική ειρωνεία, καθώς ο πόθος του κάθε Έλληνα ήταν η ελευθερία, αλλά να είναι αναγκασμένος να προχωρά στον αφορισμό για το καλό του ελληνισμού.

            Ο Πατριάρχης Γρηγόριος Ε΄ δεν ήταν μέλος της Φιλικής Εταιρείας, αλλά σίγουρα γνώριζε τα σχέδιά της. Η θέση του, του έδινε την δυνατότητα να μαθαίνει τι γίνεται στο ποίμνιό του, αλλά και οι άνθρωποί του σίγουρα τον πληροφόρησαν για την ύπαρξη και τα σχέδια της Φιλικής Εταιρείας[24]. Η Φιλική Εταιρεία σχεδίαζε να ξεκινήσει την Επανάσταση από τις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες και στη συνέχεια να μεταφέρει τον πόλεμο και στην Πελοπόννησο, γνωστό ως Μοριά τότε. Συνεπώς αν ο Πατριάρχης ήταν εναντίον της Επανάστασης, γιατί δεν πρόδιδε τα σχέδια των Επαναστατών πριν γίνουν πράξη στον Σουλτάνο; Μα προφανώς γιατί ήταν με το μέρος των Επαναστατών και τις αποφάσεις που πήρε ως επίσημη αρχή, ως Πατριάρχης δηλαδή, τις πήρε υπό το βάρος των ζωών των αθώων Ελλήνων που ζούσαν σε περιοχές που οι Τούρκοι μπορούσαν να προβούν άμεσα σε αντίποινα εναντίον άμαχων Ελλήνων.

            Επίσης, πρέπει να σημειωθεί ότι οι Τούρκοι απαγχόνισαν τον Γρηγόριο Ε΄, αφού προχώρησαν σε έρευνα εναντίον του και κατά την έρευνα βρήκαν στοιχεία που τον συνέδεαν με τους Επαναστάτες. Οπότε ο απαγχονισμός του δεν ήταν τυχαίος, αλλά ως ποινή για την προδοσία του εναντίον του Σουλτάνου[25]. Οι επόμενοι Πατριάρχες που τον διαδέχτηκαν κατά τη διάρκεια της Επανάστασης ήταν κι αυτοί εναντίον της Επανάστασης, κάτω από το βάρος της τουρκικής πίεσης. Όμως, δεν έχασαν τη ζωή τους γιατί δεν είχαν καμία σχέση με τους Επαναστάτες.

            Στοιχεία που αποδεικνύουν ότι ο Γρηγόριος Ε΄ και η εκκλησία δεν ήταν εναντίον της Επανάστασης είναι ότι ο Γρηγόριος κρυφά έκανε λειτουργία για να άρει τον αφορισμό του. Επίσης ο Κολοκοτρώνης και ο Μακρυγιάννης αναφέρουν ότι όσα έπραττε το Πατριαρχείο κατά την διάρκεια του Αγώνα, τα έκανε παρά τη θέλησή του και ότι η πραγματική του θέληση ήταν να πετύχει η Επανάσταση.

            Επιπλέον πρέπει να ληφθεί υπόψιν ότι οι πηγές αναφέρουν ότι ο κλήρος πολέμησε στο πλάι του απλού Έλληνα στρατιώτη. Ο Κολοκοτρώνης στον λόγο του στην Πνύκα παραδέχεται ότι ο κλήρος πολέμησε στο πλάι των στρατιωτών[26]. Ο Μακρυγιάννης παρομοίως[27]. Ο Φωτάκος και ο Σπυρίδων Τρικούπης στα έργα τους επίσης αναφέρουν τη συμμετοχή του κλήρου στην Επανάσταση.  

            Τέλος δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τρεις μεγάλες μορφές της Ελληνικής Επανάστασης ανήκαν στον κλήρο και πολέμησαν για την ελευθερία της Ελλάδας. Ο Αθανάσιος Διάκος, όπως μαρτυρεί το προσωνύμιο, ήταν Διάκος και μετά τη μάχη της Αλαμάνας συνελήφθη και σουβλίστηκε από τους Τούρκους. Ο Παλαιών Πατρών Γερμανός πέθανε το 1826 ενώ συμμετείχε ως τότε ενεργά σε όλα τα γεγονότα της Επανάστασης που είχαν επίκεντρο την περιοχή του. Ο Γρηγόριος Δικαίος, γνωστός και ως Παπαφλέσσας πολέμησε για την Επανάσταση και έδωσε και την ζωή του γι’ αυτή. Ο Παπαφλέσσας έπεσε ηρωικά μαχόμενος στο Μανιάκι, πολεμώντας τον Ιμπραήμ.   

Ε’ ΜΥΘΟΣ ΤΗΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ ΜΑΣ ΤΗΝ ΧΡΩΣΤΑΜΕ ΣΤΟΥΣ ΞΕΝΟΥΣ

            Ο πέμπτος μύθος που είναι ευρέως διαδεδομένος είναι ότι οι Έλληνες την ελευθερία τους την χρωστάνε στις Μεγάλες Δυνάμεις της εποχής, τις Αγγλία, Γαλλία και Ρωσία. Το επιχείρημά τους το εδράζουν στο γεγονός ότι η Ναυμαχία του Ναυαρίνου ήταν αυτή που άνοιξε την πόρτα της ελευθερίας στους Έλληνες.

            Η πραγματικότητα όμως, είναι έτσι ή για άλλη μια φορά είναι διαφορετική; Ας εξετάσουμε τα δεδομένα και τις συνθήκες την περίοδο εκείνη.

Η Ελληνική Επανάσταση είχε φτάσει στο ναδίρ της κατά το έτος 1826, καθώς ο Ιμπραήμ ήταν κύριος της Δυτικής Πελοποννήσου και της Αρκαδίας ( το μεγαλύτερο μέρος της Αχαΐας, το μεγαλύτερο μέρος της Μεσσηνίας, το μεγαλύτερο μέρος της Ηλείας και την Αρκαδία), ενώ ήταν έτοιμος να καταλάβει και την Μάνη, η οποία ήταν στην ουσία ο κύριος αντίπαλος του. Ο Κιουταχής στην Στερεά Ελλάδα είχε καταλάβει με την βοήθεια του Ιμπραήμ το Μεσολόγγι, όλη την κεντρική Στερεά Ελλάδα και την ενδοχώρα της Αττικής, ενώ πολιορκούσε την Αθήνα (την Ακρόπολη). Οι Επαναστατημένοι Έλληνες το μόνο που κατάφεραν ήταν να αναζωπυρώσουν από το 1825 την Επανάσταση στην Κρήτη, κυριεύοντας το κάστρο της Γραμβούσας, το οποίο ήταν το κέντρο της δύναμής τους, εκτός από τα Σφακιά. Έτσι είχαν τα πράγματα στην ξηρά και για τους Έλληνες και για τους Τούρκους και τους συμμάχους τους.

            Στην θάλασσα η κατάσταση ήταν εντελώς διαφορετική. Οι Έλληνες μετά το ολέθριο λάθος τους να αφήσουν αβοήθητους τους Ψαριανούς και τους Κασιανούς εναντίον του Οθωμανικού στόλου, αποφάσισαν να δράσουν με πυγμή. Οι Έλληνες ήλεγχαν τις Κυκλάδες, τα νησιά του Αργοσαρωνικού και τη Σάμο. Ο ελληνικός στόλος ,ενώ στη στεριά οι Έλληνες ηττώνται , συντρίβει τους αντιπάλους του όπου τους συναντά. Αρχής γενομένης η ναυμαχία του Γέροντα στις 29/8/1824 (27 εχθρικά πλοία βυθίστηκαν). Εξίσου σημαντική νίκη των Ελλήνων ήταν αυτή στη ναυμαχία της Άνδρου στις 30/4/1825, όπου το 1/5 από τα πλοία των Τούρκων βυθίστηκαν. Επίσης σημαντική νίκη πέτυχαν οι Έλληνες εναντίον του Τουρκικού στόλου τις 23/5/1825 στον Καφηρέα όπου σχεδόν η μισή δύναμη του εχθρικού στόλου είτε βυθίστηκε, είτε αιχμαλωτίστηκε ( 20 πολεμικά πλοία βυθίστηκαν, 5 αιχμαλωτίστηκαν και 30 φορτηγά πλοία αιχμαλωτίστηκαν).

            Η κατάσταση στην στεριά από το καλοκαίρι του 1826 άρχισε σιγά, σιγά να αλλάζει υπέρ των Ελλήνων. Ο Ιμπραήμ από τα μέσα Ιουνίου ως τις αρχές Ιουλίου 1826 προσπάθησε να καταλάβει τη Μάνη. Η προσπάθειά του στέφθηκε από πλήρη αποτυχία, αφού και στις τρεις μάχες που έδωσε με τους Μανιάτες ηττήθηκε κατά κράτος και άφησε πίσω του πολλούς νεκρούς. Συγκεκριμένα έδωσε μάχες στη Βέργα, στο Διρό και στο Πολυάραβο. Ο στρατός είχε βαριές απώλειες. Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης ξεκίνησε εναντίον του έναν αμείλικτο ανταρτοπόλεμο, όπου ήταν δυνατό χτυπούσε τμήματα του στρατού του, προκαλώντας του με τον τρόπο αυτό πολλές απώλειες. Επίσης ο Γέρος του Μοριά χτυπούσε τον αντίπαλό του πολλές φορές στον ανεφοδιασμό του. Έτσι δημιουργούσε στον Ιμπραήμ και προβλήματα στον ανεφοδιασμό.

 Στη Ρούμελη ο Καραϊσκάκης ξεκίνησε την ελληνική αντεπίθεση από τα τέλη Ιανουαρίου 1827. Ο γιος της Καλογριάς, όπως ήταν γνωστός ο αρχιστράτηγος της Ρούμελης, κατάφερε μέσα σε δύο μήνες να απελευθερώσει όλη τη Ρούμελη εκτός από τη Βόνιτσα, το Μεσολόγγι και τη Ναύπακτο. Μάλιστα είχε πετύχει και μια σημαντική νίκη εναντίον των Τούρκων στην Αράχοβα. Ο Κιουταχής είχε περιέλθει σε δύσκολη θέση λόγω των νικών του Καραϊσκάκη. Ο Κιουταχής, όμως θα επωφεληθεί από τον άδοξο θάνατο του Καραϊσκάκη και στις 24 Απριλίου 1827 θα νικήσει στον Ανάλατο τον Ελληνικό στρατό, τον οποίο διοικούσαν οι Κόχραν και Τσώρτς. Οι δυο Άγγλοι στρατηγοί δεν είχαν ακούσει τις συμβουλές του νεκρού Καραϊσκάκη να μην επιτεθούν κατά μέτωπο στους Τούρκους, αλλά να επιδιώξουν μέσω πλαγιοκοπήσεων και με την χρήση των ταμπουριών τους να τους φέρουν σε δεινή θέση. Ο Κιουταχής σύντριψε τους Έλληνες και μετά από ένα μήνα κατέλαβε την Ακρόπολη. Παρά τη νίκη του δεν μπορούσε άμεσα να επιτεθεί στους Έλληνες στον Πειραιά γιατί έπρεπε να καταλάβει ξανά τη απελευθερωμένη Ρούμελη. Επίσης δεν είχε τον στόλο στο πλευρό του για να επιδιώξει την οριστική συντριβή των Ελλήνων στην Αττική. Όπως είναι φυσικό χωρίς να καλύψει τα νώτα του στη Ρούμελη δεν μπορούσε να συμπράξει με τον Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο.

Ο Ιμπραήμ κατά το διάστημα αυτό είχε έρθει σε πολύ δεινή θέση, καθώς ο πόλεμος φθοράς του Κολοκοτρώνη είχε επηρεάσει το ηθικό των ανδρών του. Έτσι για να προσεταιριστεί τους Έλληνες εξέδωσε τα λεγόμενα «συγχωροχάρτια», με τα οποία όποιος Έλληνας δήλωνε υποταγή απολάμβανε αμνηστία. Ο Κολοκοτρώνης απέναντι στο νέο αυτό δόλιο μέσο του Ιμπραήμ, απάντησε αποφασιστικά, με την πολιτική του «φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους». Οι Έλληνες τα τέλη καλοκαιριού του ίδιου έτους ξεκίνησαν πάλι να δραστηριοποιούνται εναντίον των Τούρκων στη Ρούμελη, στέλνοντας δυνάμεις για να ενισχύσουν τις εστίες της Επανάστασης που υπήρχαν ακόμη. Μάλιστα λίγο πριν τη ναυμαχία του Ναυαρίνου, στις 17 Σεπτεμβρίου 1827 ο ναύαρχος Άστιγξ, αρχηγός μοίρας του ελληνικού στόλου καταναυμάχησε στην Ιτέα ( ναυμαχία της Αγκάλης) την αντίστοιχη τουρκική μοίρα. Το πλοίο που έκανε τη διαφορά ήταν το ατμόπλοιο, η Καρτερία, το οποίο έδινε τεράστιο τεχνολογικό πλεονέκτημα  στον ελληνικό στόλο, εκτός από αυτού του πυρός. Τέλος λίγες μέρες πριν την ναυμαχία του Ναυαρίνου, αρχές Οκτωβρίου, ξεκίνησαν στόλος και στρατιωτικές δυνάμεις για να απελευθερώσουν τη Χίο. Οι Έλληνες ξεκίνησαν τις στρατιωτικές τους επιχειρήσεις στη Χίο στις 17 Οκτωβρίου 1827, μία βδομάδα μετά την συντριβή των Τουρκοαιγυπτίων στο Ναυαρίνο από τους συμμάχους. Αυτό φανερώνει ότι η Επανάσταση αναπτερωνόταν και χωρίς τη βοήθεια των συμμάχων.

Συνεπώς από τα παραπάνω η κατάσταση για τους Τούρκους του Κιουταχή και τους Αιγύπτιους του Ιμπραήμ κάθε άλλο παρά εύκολη ήταν. Ένας ουδέτερος παρατηρητής, όπως οι ξένοι, έβλεπαν ότι η κατάσταση είχε φτάσει σε τέλμα και για τους δύο. Και για τους επαναστατημένους Έλληνες και για τους επίδοξους καταστολείς της Επανάστασης. Ο Ιμπραήμ είχε προσπαθήσει τρία χρόνια να υποτάξει τους Έλληνες, αλλά δεν τα κατάφερε. Οι Αιγυπτιακές δυνάμεις στην ουσία ήλεγχαν την Τρίπολη, το Νεόκαστρο, τη Μεθώνη, τη Καλαμάτα και την Πάτρα. Οι υπόλοιπες περιοχές ήταν υπό τον έλεγχο των Ελλήνων. Οι Έλληνες είχαν καταφέρει να τον φθείρουν, αλλά όχι να τον νικήσουν. Ο Κιουταχής στη Ρούμελη βίωνε παρόμοια κατάσταση με αυτή του Ιμπραήμ.

Οι Μεγάλες Δυνάμεις βλέποντας ότι η κατάσταση μεταξύ των εμπόλεμων όχι μόνο δεν ξεκαθάριζε, αλλά γινόταν όλο και πιο περίπλοκη, αποφάσισαν να δράσουν προς ίδιον όφελος. Συγκεκριμένα λόγω του πολέμου στην Ανατολική Μεσόγειο είχε αυξηθεί η πειρατεία και το εμπόριο διεξαγόταν με μεγάλη δυσκολία. Αυτό για την Αγγλία, τη Γαλλία και την Ρωσία σήμαινε απώλεια μεγάλων κεφαλαίων, και όπως ήταν φυσικό δεν μπορούσαν να ανεχθούν να αιμορραγούν για πολύ ακόμη. Επίσης οι τρεις παραπάνω Δυνάμεις είχαν τεράστια γεωπολιτικά συμφέροντα, τα οποία διακυβεύονταν και έπρεπε να τα προστατεύσουν. Η Αγγλία επιθυμούσε να έχει τον απρόσκοπτο έλεγχο της Μεσογείου, κάτι που είχε καταφέρει με μεγάλο κόπο κατά τους Ναπολεόντιους Πολέμους. Η Αίγυπτος του Μεχμέτ Άλι ήταν ένας εν δυνάμει κίνδυνος που έπρεπε να καταστραφεί. Άρα η ευκαιρία να το πετύχει αυτό νομότυπα ήταν αυτή για την Αγγλία. Η Γαλλία επίσης είχε ζωτικά συμφέροντα στην περιοχή, τα οποία έπρεπε να προστατέψει. Δεν ήταν δυνατόν να αφήσει την Αγγλία να «κάνει» παιχνίδι μόνη της στην Ανατολική Μεσόγειο. Επομένως έπρεπε να συμμετάσχει κι αυτή στην νέα πίτα που επρόκειτο λίαν συντόμως να μοιραστεί. Η Ρωσία από την πλευρά της πάντα επεδίωκε την ελεύθερη πρόσβαση στη Μεσόγειο και της ήταν αδιανόητο να αφήσει την Ελλάδα να πέσει στα χέρια των Άγγλων. Οι Έλληνες όντες ομόδοξοι έπρεπε για τους Ρώσους να ενταχθούν στη δική τους σφαίρα επιρροής. Οι τρεις δυνάμεις βλέποντας μέσα σε αυτά τα επτά χρόνια της Ελληνικής Επανάστασης την ανικανότητα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας να την καταπνίξει συνειδητοποίησαν, ότι η πτώση της ήταν θέμα χρόνου, οπότε έπρεπε να πάρουν όσο το δυνατόν μεγαλύτερο κομμάτι από αυτή.

Έτσι μέσα στο πλαίσιο αυτό στις 4 Απριλίου 1826 στην Αγία Πετρούπολη ( λίγο πριν την ηρωική πτώση του Μεσολογγίου) ο Ουέλλιγκτον υπέγραψε με το Νέσελροντ το Πρωτόκολλο της Πετρούπολης, στο οποίο προβλεπόταν η αυτονομία της Ελλάδας. Το πρωτόκολλο αυτό κοινοποιήθηκε και στις άλλες ευρωπαϊκές δυνάμεις, ώστε να συμμετάσχουν όποιες επιθυμούσαν. Η μόνη χώρα που αποφάσισε να συμμετάσχει ήταν η Γαλλία. Στις 6 Ιουλίου 1827 στο Λονδίνο οι τρεις δυνάμεις υπέγραψαν την γνωστή ως σήμερα Ιουλιανή Σύμβαση, η οποία προέβλεπε την κατάπαυση του πυρός και από τις δύο εμπόλεμες πλευρές και την δημιουργία αυτόνομου ελληνικού κράτους. Το ιδιαίτερο της Σύμβασης ήταν ότι οι τρεις Δυνάμεις αν χρειαζόταν θα επέβαλλαν στους εμπόλεμους την κατάπαυση του πυρός δια της βίας.

Η ναυμαχία του Ναυαρίνου έγινε στις 8/20 Οκτωβρίου 1827 μεταξύ των συμμαχικών δυνάμεων και των Τουρκοαιγυπτιακών. Ο συμμαχικός στόλος καταναυμάχησε τον Τουρκοαιγυπτιακό μέσα σε λίγες ώρες. Η συντριβή αυτή του Τουρκοαιγυπτιακού στόλου σήμαινε και την λήξη της εκστρατείας του Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο, καθώς χωρίς τον ανεφοδιασμό του από την θάλασσα η συνέχιση της ήταν αδύνατη. Ο Κιουταχής μαθαίνοντας για την συντριβή του Τουρκοαιγυπτιακό στόλου συνειδητοποίησε κι αυτός ότι το έργο του πλέον γινόταν ακατόρθωτο. Οι Έλληνες πλέον ήταν μόνοι κυρίαρχοι στη θάλασσα και θα μπορούσαν να μεταφέρουν τον πόλεμο εναντίον του σε όποιο μέρος της Ρούμελης επιθυμούσαν.

Ύστερα από τα παραπάνω γίνεται κατανοητό ότι οι Έλληνες την ανεξαρτησία τους δεν την χρωστάνε σε κανέναν. Ο ζήλος τους για την ελευθερία ήταν αυτός που τους οδηγούσε στον πόλεμο εναντίον της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και η ικανότητα τους στο πεδίο της μάχης ήταν η αιτία που τα πράγματα έφτασαν σε αδιέξοδο. Η κατάσταση είχε φτάσει σε αδιέξοδο και για τους Τουρκοαιγυπτίους και για τους Έλληνες. Και οι μεν, και οι δε δεν μπορούσαν να επιβληθούν στον άλλον.  Οι Μεγάλες Δυνάμεις που παρατήρησαν το αδιέξοδο της κατάστασης έδωσαν τη  λύση, η οποία για εμάς ήταν συμφέρουσα. Ο ελληνικός λαός είχε καταφέρει επί επτά χρόνια να αντιμετωπίσει όλες τις προσπάθειες των Οθωμανών να καταπνίξουν την Επανάσταση.  

---

[1] Κολοκοτρώνης «Απομνημονεύματα», σ. 6

[2] Μακρυγιάννης «Απομνημονεύματα», Β’ Τόμος, σ. 172

[3] Τρικούπης «ΙΤΕΕ», Α’ Τόμος, σ. 29-30

[4] Α΄Σύνταγμα της Επιδαύρου, σ. 1-2

[5] Κ. Ευσταθιάδης σ. 40-41

[6] Βλ. εικ. 2

[7] Κολοκοτρώνης «Απομνημονεύματα», σ. 6

[8] Τρικούπης «ΙΤΕΕ», Α’ Τόμος, σ. 29-30

[9] Επαναστατική Διακήρυξη Υψηλάντη,(βλ. εικ. 2)

[10] Μακρυγιάννης «Απομνημονεύματα», Β’ Τόμος, σ. 172

[11] Α΄Σύνταγμα της Επιδαύρου, σ. 1-2

[12] Είναι οι άνθρωποι που πιστεύουν στις άλλες Βιβλικές θρησκείες και μπορούν να ζουν σε μουσουλμανική χώρα κάτω από ορισμένες συνθήκες.

[13] Γερμανός, σ. 27-28

[14] Διαμαντής Αθ. Κωνσταντίνος, Πρότασις καθιερώσεως εθνικών επετείων και δημοσίων αγώνων κατά το πρότυπον των εορτών της αρχαιότητος κατά το έτος 1835, Αθηνά, Σύγγραμμα περιοδικόν της εν Αθήναις Επιστημονικής Εταιρείας. τομ. 73, 74. (1972, 1973), σελ. 314

[15] Παραβλέπουν το γεγονός ότι ο Σπ. Τρικούπης κάνει αναφορά στο έργο του για συνεδρίαση των κεφαλών των Καλαβρύτων. Τρικούπης «ΙΤΕΕ», Α’ Τόμος, σ. 74-76

[16] Ο Ιωάννης Θ. Κολοκοτρώνης, Ελληνικά Υπομνήματα, Ήτοι Διάφορα Έγγραφα Αφορῶντα την Ελληνικήν Επανάστασιν ..., Τύποις Χ. Νικολαΐδου Φιλαδελφέως, 1856.σ. 4

[17] Φωτάκου Απομνημονεύματα, τ. Α΄, σελ. 72, εκδ. Βεργίνα

[18] Ζώρας Θ. Γεώργιος, Αι κατά πληροφορίας του Ολλανδικού Προξενείου πρώται επαναστατικαί εκδηλώσεις εν Πάτραις το 1821. Πρακτικά του Α' εν Πάτραις Τοπικού Συνεδρίου Αχαϊκών Σπουδών, περιοδικό Πελοποννησιακά, Παράρτημα 1, 1974 σελ.200

[19]  Ιωάννης Φιλήμων, Ιστορικόν Δοκίμιον περί Ελληνικής

Επαναστάσεως, τ. Γ΄, σελ.5,18

[20] Πουκεβίλ, τ. 1, σελ. 42

[21] Κανέλλος Δεληγιάννης: Απομνημονεύματα, σελ. 183-4, 186-

7, 197, 198, εκδ. Πελεκάνος

[22] Samuel Howe M. D.; An Historical sketch of the Greek

revolution New York, 1828 (βλ. σελ. 18).

[23]  Anderson Rufus, Observations upon the Peloponnesus and Greek islands, made in 1829, Crocker and Brewster, Boston, USA, 1830. Σελ. 91

[24] Τρικούπης «ΙΤΕΕ»,Α’ Τόμος, σ. 101-102

[25] Τρικούπης «ΙΤΕΕ»,Α’ Τόμος, σ. 99-100

[26] Κολοκοτρώνης «Απομνημονεύματα», σ. 6

[27] Μακρυγιάννης «Απομνημονεύματα», Β’ Τόμος, σ. 59-60

ΟΙ ΕΙΚΟΝΕΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΛΗΜΜΑΤΑ ΣΤΗ WIKIPEDIA

Η ΝΕΟΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΑ ΝΕΟ-ΟΘΩΜΑΝΙΚΑ ΟΝΕΙΡΑ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ

Για την Νέο-οθωμανική πολιτική της Τουρκίας η απάντηση της Ελλάδας πρέπει να είναι η Νέο-βυζαντινή εξωτερική πολιτική.

Η Τουρκία θέτει αξιώσεις σε Αιγαίο, Θράκη και Κύπρο. Στο Αιγαίο με τις γκρίζες ζώνες, στη Θράκη επιδιώκει να μετατρέψει την μουσουλμανική μειονότητα σε τουρκική και στην Κύπρο με τις βάσεις που έχει στο νησί. Τώρα ζητά όχι κομμάτι από την ΑΟΖ μας, αλλά την μερίδα του λέοντος(συμφωνία Σαζάρ-Ερντογάν). Όμως εκτός αυτού μας έχει κυκλώσει από παντού. Στην Αλβανία διαθέτει στρατιωτική βάση (Αυλώνα). Με τα Σκόπια έχει συνάψει συμφωνία φιλίας και συμμαχίας και σε στρατιωτικά θέματα... Επίσης τη σύμμαχό μας Αίγυπτο την απειλεί στα νώτα της με τη βάση που έχει στη Σομαλία. Τέλος έχει βάση και στο Κατάρ για να ενισχύσει τη θέση της στον ισλαμικό κόσμο εναντίον της Σαουδικής Αραβίας.

Συνεπώς η απάντηση της Ελλάδας δεν πρέπει να γίνεται μέσα από δηλώσεις και διαβήματα. Η Τουρκία καταλαβαίνει μόνο από την ισχύ των όπλων και των συμμαχιών. Γι' αυτό πρέπει να κινητοποιηθούμε όλοι ως λαός, γιατί αν θέλουμε να απολαμβάνουμε την ελευθερία που απολαμβάνουμε τώρα, δεν πρέπει να αφήσουμε την Τουρκία να αλωνίζει, ούτε να πέφτουμε στην λούμπα ότι αν κινηθούμε εκτός των συνόρων μας είμαστε ιμπεριαλιστές. Ιμπεριαλισμός σημαίνει κατάληψη ξένων εδαφών και εκμετάλλευση ξένων λαών προς όφελος μας. Εμείς θέλουμε απλά να προστατεύσουμε τα συμφέροντά μας και όχι να κατακτήσουμε κανέναν ή να του αποσπάσουμε τους πλουτοπαραγωγικούς του πόρους.

Ως πρώτο βήμα στις στρατηγικές κινήσεις της Τουρκίας στα νώτα μας πρώτον στηρίζεις έμπρακτα την μειονότητα των Βορειοηπειρωτών και δημιουργείς ισχυρή ναυτική βάση στην Κέρκυρα ή στη Θεσπρωτία. Έπειτα ακυρώνεις τη συμφωνία των Πρεσπών ( νομικά ούτως ή άλλως είναι άκυρη, πρώτον το δημοψήφισμα των Σκοπίων έδειξε ότι ο λαός της χώρας είναι κατά της συμφωνίας, δεν τήρησε τα συμφωνηθέντα ως τα τέλη του έτους που έπρεπε κλπ...). Στις διεκδικήσεις της στη Θράκη καταρχάς κλείνεις το προξενείο της Κομοτηνής από το οποίο ξεκινούν όλες οι προπαγανδιστικές της προσπάθειες. Στο Αιγαίο βγάζεις τον στόλο με εντολή να είναι έτοιμοι για κάθε ενδεχόμενο. Μάλιστα σε περίπτωση που η Τουρκία προσπαθήσει να καταλάβει κάποιο ελληνικό νησί, να πράξουμε κάτι ανάλογο και εμείς πχ να κυριεύσουμε την Ίμβρο ή την Τένεδο, ώστε αν λήξει ως θερμό επεισόδιο να έχουμε αντίστοιχο χαρτί να χρησιμοποιήσουμε και εμείς. 

Στη συνέχεια πρέπει και εμείς να φτιάξουμε αντίστοιχες βάσεις στα νώτα της Τουρκίας. Οι χώρες που θα μπορούσαν να συναινέσουν είναι η Γεωργία και η Αρμενία. Με τον τρόπο αυτό μάλιστα είσαι και κοντά στους Κούρδους, τους οποίους μπορείς να ενισχύεις κατά της Τουρκίας. 

Τέλος ως απάντηση στις θέσεις των Τούρκων για γαλάζιες πατρίδες πιστεύω ότι καλό θα ήταν να πράξουμε κάτι τολμηρό με το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Τολμηρό μεν, αλλά δοκιμασμένο ξανά δε. Αυτό που προτείνω είναι η μεταφορά του Πατριαρχείου στην Αθήνα και την "αναγόρευσή" του ως Πατριαρχείο εν εξορία, όπως ακριβώς έγινε από το 1204-1261. Τότε υπενθυμίζαμε στους Λατίνους ότι δεν θα ξεχάσουμε τα κλεμμένα, τώρα θα το υπενθυμίζουμε στους Τούρκους. Επίσης με τον τρόπο αυτό θα σταματήσει το Πατριαρχείο να δέχεται τις πιέσεις της εκάστοτε τουρκικής εξουσίας.

Βέβαια για να κάνεις τα παραπάνω χρειάζεται πρώτα να αποδεχτείς ότι δεν είσαι μόνο συνέχεια του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού, αλλά και του Βυζαντινού. Εμείς έχουμε ξεχάσει εδώ και χρόνια τη Βυζαντινή μας ταυτότητα. Ίσως την θάψαμε το 1922 μαζί με την Μικρά Ασία, από την οποία αντί να διδαχθούμε, εμείς λησμονήσαμε. Λησμονήσαμε τα αμελε ταμπουρού, τις εθνοκαθάρσεις κλπ των Τούρκων πολύ πριν πατήσει το πόδι του ο ελληνικός στρατός στη Μικρά Ασία. Έπρεπε να ψάξουμε γιατί χάσαμε και όχι να λέμε ότι πήγαμε στη Μικρά Ασία ως ιμπεριαλιστές. Η Μικρά Ασία δεν ήταν Τουρκική ως τότε, αλλά είχε ξεκινήσει να γίνεται... Οι πρώτες εθνοκαθάρσεις είχαν ξεκινήσει από το 1908, λίγο μετά την άνοδο των Νεοτούρκων... 1909-1919 με συντηρητικές εκτιμήσεις δολοφονήθηκαν πάνω από 3.000.000 Έλληνες, Αρμένιοι, Ασσύριοι.... Κάποτε οι μύθοι του γιατί πήγαμε στη Μικρά Ασία πρέπει να σταματήσουν, όπως και η σημερινή δειλία που μας χαρακτηρίζει. Η ραθυμία και η δειλία είναι χαρακτηριστικά της δουλείας.

ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ-ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ

Ας προσπαθήσουμε να βάλουμε αυτό το μεγάλο ζήτημα που ταλανίζει την χώρα μας σε μια λογική σειρά και όχι σε μια σειρά με πολιτική ορθότητα, όπως κάνουν όσοι ζουν ή εκμεταλλεύονται τους μετανάστες-πρόσφυγες.
Οι πρόσφυγες-μετανάστες όπως διατείνονται οι "φιλεύσπλαχνοι" αριστεροί έχουν έρθει από περιοχές όπου υπάρχει πόλεμος. Οπότε έχουν κάθε δικαίωμα για λόγους ασφαλείας να ζητήσουν καταφύγιο σε τρίτες χώρες. Σύμφωνα με την συνθήκη της Γενεύης όμως πρόσφυγας πολέμου θεωρείται όποιος έχει φύγει από την εμπόλεμη χώρα του και έχει βρει καταφύγιο σε γειτονική του χώρα. Στην περιοχή μας η μόνη χώρα που είναι μέχρι σήμερα σε εμπόλεμη κατάσταση είναι η Συρία. Οι χώρες που συνορεύει η Συρία είναι: η Τουρκία, το Ιράκ, ο Λίβανος, η Ιορδανία και το Ισραήλ,άντε και απέναντι η Κύπρος... Συνεπώς η Ελλάδα δεν έχει καμία σχέση. Οπότε πρόσφυγες θεωρούνται σε μία από αυτές τις χώρες...Στην Ελλάδα έρχονται όλοι αυτοί μέσω της Τουρκίας. Μάλιστα έρχονται με βάρκες και με φουσκωτά παράνομα. Συνεπώς δεν είναι πρόσφυγες.
Επίσης μόνο το 5% όσων έχουν έρθει στην Ελλάδα από το 2010, από την εποχή της Αραβικής Άνοιξης, είναι Σύριοι και Λίβυοι ( μόνο σε αυτές τις χώρες υπήρξαν πόλεμοι). Επομένως μόνον αυτοί με τον νομικό όρο δύνανται να λέγονται πρόσφυγες. Οι υπόλοιποι είναι από άσχετες χώρες, οι οποίες δεν έχουν πόλεμο. Οι περισσότεροι είναι κυρίως Αφγανοί, Πακιστανοί, Μπαγκλαντεσιανοί, Αλγερινοί, Μαροκινοί κλπ. Συνεπώς δεν είναι με τον νομικό όρο πρόσφυγες.
Ύστερα από τα παραπάνω συνάγεται το συμπέρασμα ότι είναι μετανάστες. Άρα πρέπει να εξετάσουμε αν η χώρα μας έχει τις δυνατότητες να φιλοξενήσει ή καλύτερα να συντηρήσει τους μετανάστες που έρχονται. Αν μάλιστα έχει τις δυνατότητες, τότε πρέπει να ελεγχθεί το στοιχείο πόσους δύναται να φιλοξενήσει. Η χώρα μας από το 2010 όπως είναι σε όλη την υφήλιο γνωστό είναι σε μεγάλη οικονομική κρίση. Συγκεκριμένα έχει απολέσει το 25% του ΑΕΠ της, η ανεργία επίσημα είναι στο 20% περίπου ( ανεπίσημα αγγίζει το 50% γιατί είναι πολλοί που εργάζονται απλήρωτοι, κακοπληρωμένοι, ελαστικά ωράρια εργασίας κλπ), 500.000-600.000 νέοι έχουν φύγει στο εξωτερικό προς αναζήτηση εργασίας, δημογραφικά ως λαός συρρικνωνόμαστε και οι αμοιβές των εργαζομένων έχουν πέσει στα τάρταρα. Όλα τα στοιχεία δείχνουν ότι η χώρα μας όχι μόνο δεν μπορεί να φιλοξενήσει μετανάστες, αλλά δεν πρέπει κιόλας λόγω του δημογραφικού. Όσοι είναι υπέρ της φιλοξενίας των μεταναστών δεν είναι λόγω της "ανθρωπιάς" τους ,αλλά είναι είτε γιατί κρύβονται πίσω από τις ΜΚΟ είτε ζουν από κάποιο κονδύλι της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία δίνει αφειδώς χρήματα σε όσους θέλουν να φιλοξενήσουν μετανάστες, είτε λόγω της αντεθνικής αριστερίζουσας ιδεολογίας.
Οι πραγματικοί ανθρωπιστές θα δεχθούν να φιλοξενήσουν μετανάστες μόνον όταν εξασφαλίσουν τις απαραίτητες συνθήκες διαβίωσης, ώστε να μην διαρρηχθεί ο κοινωνικός ιστός. Οι συνθήκες για να δεχθεί ένα κράτος μετανάστες είναι οι εξής: 1) δημογραφικά ο λαός της εκάστοτε χώρας φιλοξενίας να έχει δείκτη θετικό και όχι αρνητικό, ώστε να μπορεί να αφομοιώσει τους νέους κατοίκους, 2) η ζήτηση εργασίας να είναι τέτοια ώστε να μην δημιουργεί πρόβλημα στις αμοιβές του ήδη εργαζόμενου προσωπικού της εκάστοτε χώρας φιλοξενίας. Συγχρόνως θα πρέπει και οι νέοι κάτοικοι να είναι πρόθυμοι να ενταχθούν στις συνθήκες της κοινωνίας στην οποία μετέβησαν για να έχουν ένα καλύτερο μέλλον. Οι νέοι κάτοικοι πρέπει και οφείλουν να ενσωματωθούν στις κοινωνίες που μεταβαίνουν και όχι οι κοινωνίες σε αυτούς. Αυτά επιτάσσει η κοινή λογική. Αν θέλετε να διαπιστώσετε πόσο φιλάνθρωποι είναι όσοι ασχολούνται με το μεταναστευτικό, μπορείτε να το κάνετε διακόπτοντας την χρηματοδότηση τους. Αν είναι όντως φιλάνθρωποι ,όπως διατείνονται, τότε θα συνεχίσουν να πηγαινοφερνουν τους μετανάστες δωρεάν και θα τους φιλοξενούν δωρεάν. Αν δεν το πράξουν, τότε είναι απλά δουλέμποροι και πρέπει να τους τιμωρήσει η δικαιοσύνη παραδειγματικά.

ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ «ΟΧΙ» ΚΑΙ Η ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ ΝΙΚΗ ΤΩΝ ΣΥΜΜΑΧΩΝ

ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ «ΟΧΙ» ΚΑΙ Η ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ ΝΙΚΗ ΤΩΝ ΣΥΜΜΑΧΩΝ

            Η πατρίδα μας πολέμησε στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο εναντίον των δυνάμεων του Άξονα. Επιδίωξη της χώρας μας και της τότε κυβέρνησης ήταν η αυστηρή ουδετερότητα, την οποία μέχρι και την 28^η Οκτωβρίου τήρησε εις το ακέραιο. Η ουδετερότητα της Ελλάδας δεν συνέφερε μόνο εμάς, αλλά και τη Γερμανία και την Μεγάλη Βρετανία. Η Γερμανία γιατί δεν ήθελε μέχρι να τελειώσει τις πολεμικές της επιχειρήσεις στη Δυτική Ευρώπη να έχει στα νώτα της ανοιχτό μέτωπο, και η Μεγάλη Βρετανία γιατί ήθελε να έχει συγκεντρωμένες τις στρατιωτικές τις δυνάμεις όλες στην Β. Αφρική και την Αίγυπτο. Ο Μουσολίνι όμως είχε άλλες βλέψεις. Ο Ιταλός δικτάτορας ήθελε να ανασυστήσει την ρωμαϊκή αυτοκρατορία, οπότε η Ελλάδα έπρεπε σύμφωνα με τις φιλοδοξίες του είτε να υποταχθεί  με την θέλησή της είτε με την βία.

            Η κυβέρνηση Μεταξά από την πρώτη στιγμή που ξεκίνησε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, δηλαδή τις 1 Σεπτεμβρίου 1939, φρόντιζε για το ηθικό του στρατού, αλλά και την ετοιμότητα του. Το κύριο βάρος του στρατηγικού σχεδιασμού σε περίπτωση πολέμου έπεφτε στη γραμμή Μεταξά στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα και στην Πίνδο στα ελληνοαλβανικά σύνορα. Η γραμμή Μεταξά ήταν πολύ καλά οχυρωμένη διαθέτοντας ισχυρά πολυβολεία και κανόνια (γνωστό για την ισχύ του ήταν το οχυρό Ρούπελ) και πολλές τάφρους ώστε να κάνουν δύσκολο το πέρασμα των ελληνοβουλγαρικών συνόρων στα άρματα μάχης. Η άμυνα στην Πίνδο είχε ως στόχο την πλήρη εκμετάλλευση των ορεινών όγκων της περιοχής. Οι ορεινοί όγκοι δημιουργούν πολλά προβλήματα στα άρματα μάχης, ενώ προσφέρονται για ενέδρες. Το πολεμικό ναυτικό επίσης ήταν πανέτοιμο να αναλάβει δράση οπουδήποτε παρουσιαζόταν ανάγκη. Τέλος η αεροπορία αν και διέθετε τα λιγότερα μέσα και το αρχαιότερο πολεμικό εξοπλισμό ήταν κι αυτή ετοιμοπόλεμη. Ο ρόλος της όμως θα ήταν περισσότερο επικουρικός.

            Ο ελληνικός λαός την περίοδο αυτή είχε υψηλό φρόνημα, αφού το καθεστώς Μεταξά προωθούσε την ιδεολογία ότι το ελληνικό κράτος είχε ως σκοπό του να χτίσει τον Τρίτο Μεγάλο Ελληνικό Πολιτισμό ( αρχαία Ελλάδα και Βυζάντιο οι δυο προηγούμενοι). Η προπαγάνδα που χρησιμοποιούσε είχε πολλά κοινά με το φασισμό και τον ναζισμό, αλλά διέφερε στο ότι δεν είχε ρατσιστικό χαρακτήρα. Η θεωρία του Μεταξά έδινε βάση στην πολιτιστική ανωτερότητα του ελληνικού πολιτισμού και όχι στην φυλετική ( η άρια φυλή για τους Γερμανούς ήταν ανώτερη όλων των άλλων φυλών). Συνεπώς επί καθεστώτος Μεταξά η Ελλάδα είχε βρει ένα νέο όραμα, το οποίο θα υποκαθιστούσε την Μεγάλη Ιδέα η οποία ενταφιάστηκε με την Μικρασιατική καταστροφή[1].

            Η Ιταλία πριν ξεκινήσει τον πόλεμο εναντίον μας είχε ήδη χτίσει μια σημαντική αυτοκρατορία. Συγκεκριμένα ήλεγχε την Λιβύη, την Αιθιοπία και την Αλβανία. Η οικονομία της και ο στρατός της την καθιστούσαν υπερδύναμη την εποχή εκείνη. Η Γερμανία πριν ξεκινήσει τον πόλεμο κατάφερε να συνάψει φιλικές και συμμαχικές σχέσεις με την Σοβιετική Ένωση. Στις 23 Αυγούστου 1939 στη Μόσχα ο Ρίμπεντροπ για τους Γερμανούς και ο Μολότοφ για τους Σοβιετικούς υπέγραψαν το μυστικό σύμφωνο φιλίας μεταξύ των δυο χωρών[2]. Συνεπώς η Γερμανία μπορούσε να δράσει ανενόχλητη στη Δυτική Ευρώπη. Η Γερμανία του Χίτλερ κατάφερε σε λιγότερο από ένα χρόνο να ελέγχει όλη την Δυτική Ευρώπη, εκτός τη Μεγάλη Βρετανία, η οποία αρκέστηκε για την περίοδο εκείνη σε αμυντικό ρόλο.

            Ανακεφαλαιώνοντας οι δυνάμεις του Άξονα παραμονές 28^ης Οκτωβρίου 1940 ήλεγχαν όλη την Ευρώπη εκτός της Μεγάλης Βρετανίας, της Γιουγκοσλαβίας και της Ελλάδας. Η Ελλάδα εισήλθε στον πόλεμο όχι γιατί το ήθελε, αλλά γιατί αναγκάστηκε να προστατέψει τα εδάφη της από τους Ιταλούς και Αλβανούς εισβολείς. Η πατρίδα μας πολέμησε αρχικά την Ιταλία και στη συνέχεια πολέμησε συγχρόνως την Ιταλία και τη Γερμανία ( 6 Απριλίου 1941-1 Ιουνίου 1941). Η Αλβανία και η Βουλγαρία συνέπραξαν με τους Ιταλούς και τους Γερμανούς αντίστοιχα εναντίον μας. Επιθυμούσαν να διεκδικήσουν μέρος της ελληνικής επικράτειας για τη βοήθεια που προσέφεραν εναντίον μας.

            Συνεπώς η Ελλάδα των 7.222.000 κατοίκων βρέθηκε να αντιμετωπίζει ένα συνασπισμό κρατών που αριθμούσαν σύνολο 86.700.000+56.532.624+1.073.000+6.458.000=150.763.624 κατοίκους. Ο Ελληνικός στρατός που παρατάχθηκε στα πεδία των μαχών αριθμούσε περίπου 600.000 άνδρες, ενώ των αντιπάλων ήταν σχεδόν 1.200.000 άνδρες. Οι στρατοί της Γερμανίας και της Ιταλίας ήταν την εποχή αυτή οι ισχυρότεροι στην Ευρώπη και από τους ισχυρότερους στον κόσμο. Ισάξιοι στρατοί με τον Γερμανικό και τον Ιταλικό ήταν ο Βρετανικός, ο Αμερικανικός, ο Ιαπωνικός και ο Σοβιετικός.  Βέβαια οι αντίπαλοί μας είχαν ατελείωτες εφεδρείες σε έμψυχο και άψυχο υλικό. Η Ελλάδα διέθετε ελάχιστες εφεδρείες. 

            Την περίοδο που η Ελλάδα πολεμούσε τις δυνάμεις του Άξονα, ήταν η μοναδική χώρα που κατάφερνε να τις αντιμετωπίζει νικηφόρα. Ως τότε όλες οι χώρες που είχαν βρεθεί αντιμέτωπες με τις χώρες του Άξονα είχαν υποκύψει όλες και μάλιστα εύκολα. Η Ελλάδα έδειξε ότι ο Άξονας μπορεί να ηττηθεί. Ο Χίτλερ στο Ράιχσταγκ παραδέχτηκε ότι από όλους τους αντιπάλους του ο Έλληνας στρατιώτης ήταν ο ικανότερος όλων. Η πατρίδα μας και μετά την τελική υποταγή της την 1 Ιουνίου 1941, έπαιξε σπουδαίο ρόλο στις εξελίξεις του πολέμου. Ο λόγος δεν ήταν άλλος από την Εθνική Αντίσταση. Ο Ελληνικός λαός αντιμετώπισε τον κατακτητή με ανταρτοπόλεμο. Οι απώλειες των κατακτητών βαριές. Έτσι οι κατακτητές για να διατηρήσουν την Ελλάδα στην κατοχή τους άφησαν στην περιοχή ισχυρές στρατιωτικές δυνάμεις.

            Η σημαντικότερη συνεισφορά των Ελλήνων στον πόλεμο εναντίον των δυνάμεων του Άξονα, ήταν η αναβολή της επιχείρησης Μπαρμπαρόσα. Ο Χίτλερ σχεδίαζε να επιτεθεί στην ως τότε φίλη και σύμμαχο Σοβιετική Ένωση τον Ιούνιο του 1941, αλλά οι εξελίξεις στο μέτωπο της Ελλάδας τον ανάγκασαν να μεταφέρει την διεξαγωγή της όλης επιχείρησης ένα μήνα αργότερα. Η καθυστέρηση αυτή, όπως παραδέχτηκε κι ο ίδιος, αλλά και το στρατιωτικό του επιτελείο, ήταν ο λόγος που δεν κατάφερε να υποτάξει τη Σοβιετική Ένωση. Η Σοβιετική Ένωση ήταν απροετοίμαστη για την γερμανική επίθεση. Ο Στάλιν όταν έμαθε για την εισβολή των Γερμανών νόμιζε ότι κάποιος του έκανε πλάκα. Δεν πίστευε ότι ο Χίτλερ είχε εισβάλει στη Σοβιετική Ένωση. Αν ξεκινούσε η επιχείρηση Μπαρμπαρόσα τον Ιούνιο ο Χίτλερ θα είχε καταλάβει τη Μόσχα πριν έρθει ο χειμώνας. Η πραγματικότητα όμως ήταν άλλη. Η επιχείρηση ξεκίνησε τον Ιούλιο και ο χειμώνας τον βρήκε έξω από τη Μόσχα. Ο Χίτλερ έπαθε ότι και ο Ναπολέοντας 130 χρόνια νωρίτερα.

            Το τίμημα για την Ελλάδα ήταν βαρύ παρά την τελική νίκη των Συμμάχων. Η Ελλάδα έχασε στα πεδία των μαχών σχεδόν 14.000 άνδρες, σχεδόν τριπλάσιοι ήταν οι τραυματίες, ενώ οι απώλειες των αμάχων από τις κακουχίες, την πείνα και τα αντίποινα των κατακτητών έφτασε τις 700.000 ανθρώπους. Δηλαδή το 10% του πληθυσμού της χώρας άφησε την τελευταία του πνοή λόγω του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η μόνη χώρα που μπορεί να συγκριθεί σε νούμερα σε απώλειες σε σχέση με τον πληθυσμό της ήταν η Σοβιετική Ένωση. Οι υπόλοιπες χώρες δεν μπορούν να καταλάβουν αυτό το βαρύ τίμημα της νίκης. Όμως παρά την τεράστια συμμετοχή της Ελλάδας στη νίκη των Συμμάχων η χώρα μας δεν κάθισε, όταν έληξε ο πόλεμος στο τραπέζι των νικητών. Οι Σύμμαχοί της ,της έδωσαν μόνο τα Δωδεκάνησα. Η Βόρειος Ήπειρος παρέμεινε στην Αλβανία και η Κύπρος στη Μεγάλη Βρετανία. Εν ολίγοις η Ελλάδα προσέφερε τα πάντα για την νίκη στους Συμμάχους κι αυτοί με την πρώτη ευκαιρία την παραμέρισαν. Κάθισαν στο τραπέζι των νικητών οι Γάλλοι και οι Ιταλοί και δεν κάθισαν οι Έλληνες. Αδιανόητο. Οι Γάλλοι αντιστάθηκαν σχεδόν ένα μήνα και η Εθνική τους αντίσταση κατά των Γερμανών κατακτητών μπορεί να χαρακτηριστεί ανεμική και οι δε Ιταλοί μέχρι το 1943 πολεμούσαν στο πλευρό των Γερμανών και μετά άλλαξαν στρατόπεδο.

Γερμανοί πεσόντες στη μάχη της Κρήτης φωτογραφία https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CE%AC%CF%87%CE%B7_%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%9A%CF%81%CE%AE%CF%84%CE%B7%CF%82

    

---

[1] Ο Μεταξάς είπε το «ΟΧΙ» και όχι ο ελληνικός λαός. Αν το βράδυ της 28^ης ο Μεταξάς έλεγε «ΝΑΙ» και έδινε στους επιτελείς του τις ανάλογες εντολές, τότε δεν θα υπήρχε το έπος του 40΄. Ο Μεταξάς δεν πολέμησε τον φασισμό ή τον ναζισμό, αλλά τους ξένους εισβολείς. Το ίδιο θα έκανε αν στη θέση των Ιταλών ήταν οποιοσδήποτε άλλος. Εξάλλου το καθεστώς του Μεταξά ήταν συγγενή με το Ιταλικό και το Γερμανικό. Οπότε η ιστορική αλήθεια οφείλει να αναγνωρίσει στον Μεταξά ότι στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων και απάντησε όχι στο ιταμό τελεσίγραφο του Ιταλού πρέσβη. Βέβαια ο ελληνικός λαός έδειξε ότι η απάντηση του Μεταξά εξέφραζε και τη δική του βούληση ( σήμερα ο ελληνικός λαός ήταν κατά των μνημονίων και των Πρεσπών, αλλά η πολιτική ηγεσία είπε το «ΝΑΙ», πέτυχε ο λαός να ανατρέψει τα σχέδια των κυβερνώντων;;;;)

[2] Η Σοβιετική Ένωση μπορεί να καυχάται ότι η δική της συμβολή ήταν η σπουδαιοτέρα για την τελική νίκη των Συμμάχων εναντίον των δυνάμεων του Άξονα. Η ιστορική αλήθεια όμως πρέπει να επισημάνει ότι χωρίς το σύμφωνο φιλίας Μολότοφ-Ρίμπεντροπ η Γερμανία δεν θα ξεκινούσε το αιματοκύλισμα στην Ευρώπη. Ο Χίτλερ στράφηκε με όλες του τις δυνάμεις εναντίον της Γαλλίας και των Άγγλων που είχαν αποβιβάσει στρατεύματα στο Βέλγιο μόνο μετά την συμμαχία με τους Σοβιετικούς. Ο Στάλιν και η Διεθνής Σύσκεψη της Μόσχας 1939 είχαν αναγνωρίσει τον Χίτλερ ως ένα από τους σημαντικότερους συμμάχους τους εναντίον του Καπιταλισμού. Η στάση του Ριζοσπάστη ακι του ΚΚΕ την εποχή αυτή ήταν στο ίδιο μήκος κύματος. Η Σοβιετική Ένωση και το ΚΚΕ αργότερα θα αλλάξει στάση απέναντι στον Χίτλερ και στο ναζισμό μετά την εισβολή των Γερμανών στη Σοβιετική Ένωση.